Obrzędy i święta - Beltane + Walburga

Beltane

Beltane (wymowa: beltein) to starożytne święto płodności. Obchody na cześć płodności mają swoje początki już w starożytnej Mezopotamii. Odbywały się wtedy orgie wraz z ucztowanie w celu zapewnienia pomyślnych plonów, płodności zwierząt oraz obfitości jedzenia w nadchodzącym roku. Beltane znajduje się na Satanistycznym kalendarzu dokładnie naprzeciwko Samhain (Halloween), jako że Samhain jest czasem żniw. Beltane to także czas świętowania powrotu Słońca, siania zbóż, oraz narodzin wiosny.  

W starożytnej Mezopotamii ów obrzęd płodności znany był pod nazwą „Zamguku”. Obchodzono go w pierwszy nów po Równonocy Wiosennej. Starożytni świętowali także żniwa, w Satanistycznym kalendarzu znajdujące się bezpośrednio po drugiej stronie Zamguku, które było oryginalnym Samhain.

Jako że święto to skupia się na odradzaniu, oryginalny epos, znany jako Enuma Elisz, recytowany był czwartego dnia uroczystości, która trwała łącznie 12 dni. Święto to oryginalnie odchodzono ku czci sumeryjskiego Boga Enlila vel Bela (Baala) i to stąd pochodzi nazwa ‘Beltane’. W Mezopotamii święto noworoczne służyło także do odświeżenia więzi między społecznością a Bogami, którą w świątynnym rytuale reprezentował król, jako że to właśnie on był odpowiedzialny za pielęgnację harmonii na ziemi i odpowiadał przed Bogami. Król, spotykając się w zikkuracie w wewnętrznym sanktuarium z wysoką kapłanką łączył się z nią w rytuale seksualnym.  

Rok Satanistyczny opiera się na naturalnych cyklach przyrody. Osiem głównych sabatów to dwie równonoce, i przesilenia roku solarnego (666), wraz z czterema krzyżowymi ćwiartkami pomiędzy nimi. Dwie równonoce i dwa przesilenia opierają się o ruch Słońca. Równonoce znajdują się w centrum ruchu Słońca a przesilenia są jego skrajnymi końcówkami. Owe cztery punkty solarne są wydarzeniami kosmicznymi, bazującymi na ruchu Ziemi oraz Słońca, symbolicznie przedstawiając interakcję światła z ciemnością. „Tą datę od dawna uważano za ‘punkt mocy’ zodiaku, i jest on symbolizowany przez Byka, jedną z czterech tetramorficznych postaci, widniejących na karcie Tarota ‘Świat’ oraz ‘Koło Fortuny’. (Pozostałe trzy symbole to Lew, Orzeł i Duch.)”[1]

Są one także widoczne u egipskiego Sfinksa. „Astrologowie znają te cztery postacie jako symbole czterech ‘stałych’ znaków zodiaku (Byka, Lwa, Skorpiona i Wodnika), a te zbiegają się w czasie z czterema Wielkimi Sabatami Czarodziejstwa.”[2]{1}

Beltane to punkt pośredni między Równonocą Wiosenną a Przesileniem Letnim. Z racji ustawienia Ziemi w tym ważnym okresie, telepatyczna komunikacja z Bogami i duchami jest bardzo ułatwiona. To idealny czas na komunikację z Demonami.

Beltane zaczyna się o zachodzie, wieczorem 30 kwietnia. Zwyczaj ten pochodzi od Celtów, którzy to zawsze liczyli dni od zachodu do zachodu. Sam zmierzch był czasem gdy Druidzcy kapłani zapalali ognie na szczytach wzgórz.

Ognie Beltane były oznaką iskry życia oraz płodności. Tradycją było palenie w czasie tego święta ognia na dziewięciu różnych drzew, a rozpalany był on na specjalne ku temu przygotowanej poświęconej kracie. Tworzono ją poprzez wyrysowanie na ziemi kwadratu i podzielenie go na osiem mniejszych. Torf z ośmiu zewnętrznych kwadratów był wykopywany i usuwany, pozostawiając dziewiąty, środkowy kwadrat nietknięty. „Ogień Beltane symbolizował centrum społeczeństwa. –Te lokalne święte paleniska przedstawiały mistyczny, boski ogień, znajdujący się w centrum wszystkich rzeczy, którego iskrę każde z nas nosi.”[3]

Wieczór Beltane tradycyjnie świętowano nago, wraz z orgiastycznym seksem. Ludzie ustawiali się parami i skakali przez ognisko, a następnie szli do lasu oddając się intensywnemu seksowi po obfitej uczcie. Noszenie ubrań bądź szat rytualnych było zbyt niebezpieczne gdy się skakało przez ogień. Często także po między dwa ogniska prowadzono bydło (drewno dębowe było dla nich najlepszym paliwem). Następnego ranka wyprowadzano je na letnie pastwiska.

Świętujący tańcowali nago wokół słupa majowego. Pochodzi on od egipskiego obelisku i przedstawia fallusa (penisa) we wzwodzie. Tradycyjnie robiono go z drzewa brzozowego, drzewa oczyszczenia.

„W słowach pisarzy o czarodziejstwie, Janet i Stewart Farraf, wieczór Beltane był głównie czasem ‘…bezwstydnej ludzkiej seksualności i płodności.’ Skojarzenia takie oczywiście przywołują na myśl falliczny symbolizm słupa majowego i ujeżdżanie konia na biegunach. Nawet pozornie niewinne dziecinna rymowanka ‘Ride a cock-horse to Banbury Cross…’ zachowała to wspomnienie. A następna linijka ‘…To see a fine lady upon a white horse’ to odniesienie do dorocznego przejazdu ‘Lady Godivy’ przez miasto Coventry. Każdego roku przez prawie trzy wieki, naga kobieta z wioski (wybrana Królową Maja zaczynała ten Pogański obrządek, do póki Purytanie nie położyli kresu temu zwyczajowi.”[4]

Inne zwyczaje Dnia Majowego to m.in. chodzenie po granicach swych włości, naprawianie ogrodzeń i znaków granicznych, czyszczenie kominów, uczestniczenie w turniejach łuczniczych, taniec, śpiew, ucztowanie, muzyka, picie i wszelkie dogadzanie sobie.

W starożytnym Egipcie wiosenne święto płodności, obchodzone w okresie Het-Her, znane było jako „Święto Radosnej Jedności.” Energia ziemskiego znaku Byka przedstawia płodność oraz nastanie okresu wzrostu; jedność Słońca i Księżyca była alegorią do zjednoczenia zasady męskiej (solarnej) z zasadą żeńską (lunarną); nów księżyca. Starożytni Egipcjanie świętowali ten czas muzyką, sztuką, tańcem, wystąpieniami oraz intymnymi zbliżeniami.

Duchowieństwo Joy of Satan pracuje nad oczyszczeniem Satanizmu z judeo-chrześcijaństwa, które plugawi je przez wieki. Kolejną nazwą na obchody 30 kwietnia jest „Noc Walpurgii”. Walburga (następna str) to imię jakiejś chrześcijańskiej świętej.

Lata temu na szczycie Brocken w górach Harz w Niemczech odprawiało się wielkie sabaty. Czarne msze, ucztowanie i orgie trwały do świtu, wraz z tańcami przy olbrzymich ogniskach oraz intensywnym świętowaniem.  

Uczta Valbörg to święto płodności, którego korzenie sięgają czasów Wikingów. Uroczystość rozpowszechniła się po Europie. Mówi się, że w tym okresie struktura pomiędzy światem ziemskim a astralnym/duchowym jest bardzo cienka. To, co robi się w tą noc, zwłaszcza o północy (30 kwietnia – 1 maja) ma olbrzymie znaczenie. Wszelkie rytuały, magia, komunikacja z duchami oraz tym podobne są znacznie wzmocnione w tą świętą noc.

Źródła:

¹ Mike Nichols - The Eight Sabbats of Witchcraft

² Ibid.

³ Nigel Pennick - The Pagan Book of Days

⁴ Mike Nichols - The Eight Sabbats of Witchcraft

The Religion Of Babylonia and Assyria by Morris Jastrow, Jr., PH.D., 1898

© Copyright 2005, Joy of Satan Ministries; Library of Congress Number: 12-16457

---------------------------------------------------

{1} żydostwo ukradło to, i w swoim 'dziele' zodiaki te reprezentują czterech ‘ewangelistów’:

Symbole Ewangelistów: wół, lew, orzeł, człowiek, mają swoje źródło w czterech istot żyjących, o których mowa w wizji Ezechiela (1,1—14) i w apokaliptycznym widzeniu św. Jana (Ap 4,6—8). Jednakże początków i analogii do tych symboli należy szukać tysiące lat przed Chrystusem, w obrazie świata starożytnych Babilończyków. Wyobrażali oni sobie niebieską drogę, po której wędrują planety, jako ląd stały, podobny do grobli otaczającej ocean niebieski i zamieszkany przez wielkich bogów, w tę drogę wmontowany jest „zodiak”, którego najważniejszymi punktami są cztery strony świata, „mianowicie konstelacja Byka, Lwa, Orła i Człowieka (Wodnika);[Asyryjscy bogowie astralni czterech stron świata to Marduk (skrzydlaty byk), Tergal (skrzydlaty lew), Nimurta (orzeł)]. Orła wybrano w miejsce Skorpiona, który ma znaczenie negatywne. Te konstelacje gwiazd uważa się za potężne istoty boskie, strzegące czterech głównych stron świata i zarazem odpowiadające położeniu słońca w danym okresie i czterem porom roku; Byk odpowiada wiośnie. Lew — latu. Orzeł — jesieni, Człowiek zimie.

Te cztery istoty żyjące łączą w sobie symbole najwyższych sił natury i życia. Każde z trzech zwierząt ucieleśnia szczególny typ siły fizycznej: w lwie jest ona potężna, ognista i nieujarzmiona, w wole — odporna i wytrwała w orle wyraża się zwłaszcza w ostrości wzroku, a także w wysokości i szybkości lotu. Człowiek zaś, jako istota obdarzona cieszy się siłami wyższej inteligencji i mocnej, rozważnej woli.

http://biblia.wiara.pl/doc/423053.Symbole-Ewangelistow

Jak widać, nawet judeo-chrześcijańscy badacze przyznają, że te cztery zwierzęta pochodzą od zodiaków. A Sztuka jaką jest astrologia istniała wieki przed wypłynięciem tegoż ścieku. Wyraźnie w tym opisie znajdują się także odniesienia do żywiołów tych znaków oraz ich cech.

Święta Walburga

Większość z nas jest świadoma historii chrześcijaństwa. Przez wieki, zbliżając się do końca a potem po upadku Imperium Rzymskiego, chrześcijanie byli najbardziej gorliwi i opętani nawracaniem nie-chrześcijan na ich nowo powstałą tzw. „religię”. Metody nawracania nie były dla nich istotne; czy to masowe morderstwa, tortury czy brutalność, która to zwykle była obecna, aż po wyraźne okłamywanie i wypaczanie prawdy by im pasowała.

Ludy Pogańskie były przez nich najbardziej prześladowane. Szukając pochodzenia „Nocy Walpurgii” odkryje się, że uczta na cześć wiosny ma swoje początki na długo przed urodzinami angielskiej katolickiej zakonnicy i matki przełożonej, „Walpurgii”. Świętowanie obchodów 30 kwietnia na szczycie góry przetrwało od czasów Wikingów[1], kiedy to ludzie rozpalali olbrzymie ogniska i tańczyli nago wokół nich oddając się orgiom i ucztowaniu, trwającym do świtu.  

Ogniska te rozpalano by uczcić koniec zimy a orgie oznaczały obrzęd płodności dla mnogości potomstwa zwierząt hodowlanych podczas ich okresu godowego. W Szwecji obchody 30 kwietnia znane są pod nazwą „Uczta Valbörg”.

Uroczystości 30 kwietnia rozprzestrzeniły się na inne kraje Europy. Wraz z rozprzestrzenianiem się judeo-chrześcijańskiej zarazy, zaatakowano ją, jako że była ona pogańska. Ognie, rozpalane w celu uczczenia ciepła i nadchodzącą wiosnę zostały przeinterpretowane przez chrześcijan jako ostrzeżenia by odstraszyć „Demony” i „wiedźmy” 

„Berg”, odmiana „Börg” (większość zamków [właściwe znaczenie „Burg” i Börg”] było budowanych na wzgórzach lub szczytach gór) po niemiecku i szwedzku znaczy ‘góra’. „Valbörg” zostało zamienione na „Walpurgia” by nadać tej nazwie chrześcijańskie znaczenie. Więc czym w zasadzie JEST ta Walburga? Walburga, vel. Walpugra, Walpurgis; jest KATOLICKĄ ŚWIĘTĄ. „Walburga” była angielską ZAKONNICĄ. Służyła jako MISJONARKA w Niemczech. „Św. Bonifacy wezwał angielskich mnichów i zakonnice by pomóc w nawracaniu Niemców. Ona i jej brat Winebald odpowiedzieli na to wezwanie.”[2] „Mówi się o niej, że chroni przed Czarną Magią, czarownicami i Demonami.”[3] „Walburga znana jest jako święta która chroni przed magią.”[4] Zmarła jako „opat[ka] Heidenheim” w Württemberg, a jej relikwie zabrano do Eichstätt. Ciecz wypływająca ze skały pod kaplicą, znaną jako „Olejek św. Walburgi”, o którym mówi się, że ma lecznicze właściwości.

Widoczne jest, że 30.IV nie jest chrześcijańską nocą, imię użyto w celu oczernienia tego święta i wypaczenia go w coś, czym nie jest, a praktykowanie tej chrześcijańskiej formy zamiast Pogańskiej jest bluźnierstwem. 

Źródła:
¹ Dorothy Gladys Spicer - The Book of Festivals; str 310 ©1937

² Carole S. Angell - Celebrations Around the World; str 52 ©1996

³ James Bentley  -A Calendar of Saints; the Lives of the Principal saints of the Christian Year; str 41 ©1986

⁴ Holiday Symbols 1998, edited by Sue Ellen Thompson; str 514-515. ©1998

⁵ The Book of Saints; a comprehensive biographical dictionary. Edited by Dom Basil Watkins, OSB on behalf of the Benedictine monks of St Augustine's Abbey, Ramsgate. Seventh edition; str 594 ©2002

Demony - Belzebub

Belzebub

Belzebub, znany jest także jako Baalzebub, Enlil, Bel, „Pir Bub”*, Baal Zebul i Beelzebuth. Znany jest też jako Goecki Demon „Bael”

Pozycja Zodiaku: 0-4 Barana

21-25 marca *(21-30 marca)

Karta Tarota: 2 Rózeg (od Azazela)

Kolor świecy: czarny

Roślina: paproć

Planeta: Słońce (od Azazela)

Metal: żelazo

Żywioł: ogień

Ranga: Król

Jest Dziennym Demonem i włada 66 legionami duchów

Ludzie będący blisko Belzebuba wiedzą że jest Enlilem. To pochodzi osobiście od Niego. Enlil to oryginalny ‘Bel’, który potem wyewoluował w ‘Baala’. Imię to znaczy „Lord”, „Pan”, „Władca”, „Baal Książę”. Belzebub/Enlil był bardzo popularnym i znanym Bogiem, na którego cześć w całym Środkowym Wschodzie nazywano miasta z przedrostkiem ‘Baal’.

Większość ludzi którzy studiowali okultyzm wiedzą że jest On bardzo blisko Szatanowi a Oni oboje pochodzą „początków czasów” Ziemi; Enlil i Enki. Jest bratem przyrodnim Ojca Szatana. Wraz ze swoim bratem, Ea/Szatanem oraz Astaroth, skończyli w grimuarach jako Koronowani Książęta Piekła i nazwano Ich ‘zuymi’.

„Baal Zebub, bóg leczenia z Ekronu, stało się potem jednym słowem—Belzebub—które symbolizowało zło oraz bałwochwalstwo w biblijnym Nowym Testamencie.”

Fragment z książki Colemana Southa „Syria”, 1995

Belzebub jest najlepiej znany jako Bóg Filistynów. Władał miastem Ekron. Jest zastępcą Szatana. Starożytni Filistyni czcili Go pod imieniem ‘Baalzebub’. Oznacza to “Pan wszystkiego co lata”. Gdziekolwiek Go czczono, Belzebub znany był jako Bóg pogody oraz meteorologii. Kontrolował szlaki powietrzne gdy Nefilimowie przybywali na Ziemię.  Jego imię zostało spaczone przez hebrajczyków, by oznaczało „Władcę Much”.{1}

Belzebub zajmuje się wewnętrznymi sporami między oddanymi Satanistami {2}. Szatan chce abyśmy byli zjednoczeni, a Belzebub to egzekwuje. Może być w tym bardzo stanowczy jako że Szatan nie pochwala rzucania klątw na siebie nawzajem. Belzebub patronuje Orientowi (Dalekiemu Wschodowi), sztukom walki i kulturom azjatyckim. Był Księciem Serafinów i ma chrypliwy głos.

Wysoka Kapłanka Persephone podaje swoje doświadczenia z Belzebubem: Jest bardzo wysoki, powiedziałabym z 2,4 m wysokości. Jest dobrze zbudowany i posiada najbardziej niezwykłą energię oraz oczy jakie kiedykolwiek widzieliście. Zmieniają kolor w zależności od Jego energii w danym czasie. Był i jest bardzo uprzejmy oraz delikatny w stosunku do mnie, odwiedzając mnie dość często. Widziałam Go tak miłego i delikatnego jak sobie można wyobrazić, aż do najbardziej okrutnego gdy się Go rozwścieczy. Belzebub ma kasztanowe włosy.

Moje doświadczenie – widziałam Go po raz pierwszy gdy poprosiłam o Jego pomoc w tworzeniu strony o Nim. Belzebub pokazał mi się w blond włosach i ciemniejszych brwiach, nosząc białą szatę. Był to pierwszy raz jak Go widziałam. Słyszałam głos Belzebuba bardzo dawno temu i był on chrypliwy, lecz gdy mówił do mnie ostatnio ta ostrość zniknęła. Możliwe że to dzięki temu, iż jest On teraz wolny.

Wysoka Kapłanka Maxine

Z powodu niszczenie starożytnej wiedzy przez żydów oraz chrześcijan prawie wszelka wiedza o Belzebubie przepadła. Chrześcijanie mieli wolną rękę w szkalowaniu, bluźnieniu przeciwko oraz niszczeniu reputacji Prawdziwych Bogów tak jak się im podobało. Jako że nie było żadnej opozycji po niszczeniu miast, masowych mordach na ‘Pogańskich’ ludach, destrukcji ich świątyń, bibliotek oraz zapisów, nowe pokolenia nie miały żadnych innych źródeł oprócz judeo-chrześcijańskiej biblii z których mogłyby zaczerpnąć informację o tych Bogach.

Belzebub / Enlil był Bogiem-Patronem Nippuru, sumeryjskiego miasta, które jest obecnym Irakiem.

Belzebub miał swoje zikkuraty, kapliczki oraz świątynie porozmieszczane w swoim mieście, Nippur. Poniżej znajdują się pozostałości Jego świątyni. Forteca na szczycie kopca została budowana przez amerykańskich wydobywców w latach 90tych XIX w. aby „chronić ich przed plemionami tubylców.” Poniżej znajduje się Wielki Zikkurat w Nippur i świątynia Enlila:

Belzebub/Enlil jest Bogiem burz, warunków atmosferycznych, wiatru, deszczu i powietrza. Jego liczbą jest 50

Zikkurat w Nippur nazywano „Fi-irn-bar-sag”. Jest Bogiem, który miota swoje błyskawice i grzmoty we wrogów Szatana (Więcej niż jeden chrześcijański kościół spotkała przy okazji katastrofa). Uważa się Go za Boga łaskawego, dającego życie oraz je podtrzymującego, zajmującego się swoimi ludźmi, zwierzętami polnymi, ptactwem niebios oraz rybami wszelkich mórz. „Enlil [Belzebub] jest Bogiem tak wojny jak i pokoju; niszczycielem i obrońcą, tym, który przywraca, odbudowuje; szkodliwym, wrogim, i jak najbardziej łaskawym”. [1]

By cieszyć się Jego błogosławieństwem należy mieć właściwą relację z Nim oraz Szatanem. Wypełnia On i wprowadza w życie dekrety Szatana.

„Enlil [Belzebub] ani nie lęka się ani nie obawia żadnego wroga. Walka przez niego podjęta toczona jest z nieustającą energią, do póki nie dojdzie do zwycięskiego końca—z nim nie ma żadnego przepraszam czy wycofania:

‘Wrogi a nie uległy kraj - od tegoż kraju piersi twej nie odwracaj.’

„Gdy jego gniew jest raz wzburzony, nie ma nikogo kto mógłby sprawić, że odejdzie lub ochłonie”.[2]

Enlil/Belzebub był „obrońcą i dającym życie [Bogiem]”. „Enlil może być tak samo gniewny i niszczycielski gdy zajmuje się swoimi wrogami, jak i łaskawy oraz kochający gdy chodzi o jego ludzi oraz kraj. Broni swoich ludzi przed inwazjami wrogów poprzez otoczenie wysokim murem lub poprzez stanie się dla nich kryjówką czy też domem, z którego bezpiecznie miota on pociskami tak, aby wrogie hordy nie mogły ani się wspiąć, ani pokonać ani też wejść przez wrota”.

Jeśli jego ludzie potrzebują deszczu, otwiera wrota niebios, odsuwa belki, luzuje zapięcia oraz usuwa gromy ażeby obfity deszcz mógł nawodnić ich pola; lub może to zrobić by utopić i całkowicie zniszczyć wroga.”

Poniżej mamy starożytny sumeryjski hymn do Enlila/Belzebuba:[3]

Wrota niebios

Belki niebios

Zapięcia niebios

Pociski niebios

Ty otwierasz

Ty odsuwasz

Ty luzujesz

Ty usuwasz

„Podtrzymuje życie ludzi i bestii. Czyniąc tak, nie zaniedbuje nawet najmniejszych i najmniej ważnych którym uda się wyrosnąć, ziarnem tyś.”

Starożytni Babilończycy byli zaskoczeni ogromną uprzejmością, ochroną oraz wsparciem Enlila, chwaląc go poprzez wykrzyknienia „Ten który broni (daje wsparcie).”

Obdarzony jest niezwykłymi wręcz mocami oraz władzą. Emblematem Jego władzy jest czyste lub jasne berło które nosi lub trzyma albo dzierży w swojej ręce. Działa z uprawomocnienia władzy Szatana. Owo jasne berło nie jest jedynie symbolem władzy, mocy oraz potęgi, lecz także rylcem w ręku Belzebuba, skryby, którym to zapisuje wolę i uprawomocnia decyzje Szatana. 

Dwanaście znaków zodiaku, rok, pory roku, miesiące i znaki zodiaku każdy mają swój początek i koniec, swoje granice lub zarysy, swe obrazki lub rysunki: Enlil [Belzebub] wskazuje i ogłasza je. Wszystkie one mają znaczenie oraz są istotne: Enlil [Belzebub] interpretuje je. To czyni poprzez „pełnię swych objawień.” „Enlil i Jego Siedem Objawień.” Jest to jeden z najbardziej zaskakujących faktów w odniesieniu do natury każdego boga, który w tym czy innym czasie odegrał rolę ‘Syna’ w danej trójcy, iż uważano, że ów bóg posiada ‘siedem objawień’ swojej mocy.” „Siedem* ich było, gdyż numer ten wyrażał ‘pełnię, dopełnienie, całkowitość.”[4]

* to są właśnie czakry

[obrazek poniżej] * Belzebub znany był Czcicielom Diabła z Iraku, Jezydom, pod imieniem ‘Pir Bub’. Twierdzą oni, iż był On Bogiem Króla Ahaba. (źródło: Isya Joseph ‘Devil Worship’, 1919 str. 40)

Poniżej znajduje się diagram Świątyni Belzebuba w Ekronie w starożytnej Filistyni

[na obrazku: szkic Świątyni Belzebuba, wykopanej w Ekronie; strzałka wskazuje ołtarz]

Poniższy fragment pochodzi z „Encyclopaedia Biblica; a Critical Dictionary of the Literary, Political and Religious History, the Archaeology, Geography, and Natural History of the Bible"
Volume I : A-D autorstwa wielebnego T. K. Cheyne, M.A., DD oraz J. Sutherland Black, M.A.LL.D. New York, The Macmillan Company; London: Adam and Charles Black, 1899”
BELZEBUB, biorąc Zebub lub Myla jako imię Boga-much, Boga Ekronu, którego wyroczni radził się Ochozjasz, król Izraela w swej ostatniej chorobie. Imię najczęściej tłumaczy się jako „Władca Much”. Prawdę mówiąc, nie ma tutaj żadnej semickiej analogii, lecz Pauzaniasz opowiada nam o Bogu, który odegnał niebezpieczne roje much z Olimpu, a Klemens Aleksandryjski potwierdza istnienie kultu tego samego Boga w mieście Elis i możemy, jeśli chcemy, zinterpretować ten tytuł następująco „Bóg, który zsyła i usuwa plagę much”. Lecz spójrzmy dalej. Carl Bezold myślał, że asyryjska inskrypcja z XII w. p.n.e. ‘Baal-Zabnbi’ była jednym z imion tego z Zebub. Baal-Zebub było powszechnie znanym boskim imieniem, przyjętym od Boga z Ekronu. Przywrócenie ostatniej sylaby jest co prawda dość niepewne, i czytanie Baal-Sapuna (zobacz BAAL-ZEPON) wydaje się bardziej prawdopodobne. Przez to Winckler sugeruje, że Zebub mogła być jakąś bardzo starożytną nazwą pewnej społeczności w Ekronie (której nie da się już wyjaśnić etymologicznie), podobnie jak Baal-Sidon, Baal-Hermon i Baal-Lebanon. Lecz żadna taka społeczność nie jest znana w Ekronie i żadna społeczność w Ekronie nie była terytorium Baala. Jest zatem bardziej prawdopodobne, że Baal-Zebub, „Władca Much” (co pojawia się w bardzo późno powstałej opowieści, mającej tendencję wybitnie dydaktyczną{3}) jest pogardliwą kakofoniczną żydowską modyfikacją prawdziwego imienia, które brzmiało prawdopodobnie Baal-Zebul, ‘Pan Wysokiego Domu.’

Jest to tytuł jaki każdy Bóg z wspaniałą świątynią mógł nosić, i nie był prawdopodobnie zarezerwowany tylko dla Boga Ekronu. „Dom na wysokości” mogło oznaczać także miejsce przebywania Bogów – góra zebrania – na dalekiej Północy. Są pewne podstawy ku temu, by podejrzewać iż Fenicjanie wiedzieli o istnieniu takowego miejsca. Pomysł ten zawarty jest w boskim imieniu Baal-Safon, ‘Pan Północy’ (zobacz BAAL-SAFON), oraz w elegii o królach Tyru (Ezechiel 28 [a dokładnie 28:22]); i Filistynowie wiedzieli o tym. Tak czy inaczej, ostatni hebrajski narrator, lub jak wolimy, wczesny skryba mógł nienawidzić używania takiego tytułu jak „Pan Domu na Wysokościach” (który mógł sugerować mu albo świątynię Salomona lub też niebiański przybytek Jahwe) Bogowi Ekronu, a co za tym idzie, zmienił to na „Władcę Much”, Baal-Zebub. Wyjaśnienie to rzuca światło na trzy nazwy własne, - JEZEBEL, ZEBUL i ZEBULON, „z twego (na wysokościach domu) świętości i chwały.” To samo określenie można wykorzystać przy posiadłości Księżyca na niebie.

Źródła:

¹ Hugo Radau - Sumerian Hymns and Prayers to God Nin-Ib from the Temple Library of Nippur
Philadelphia Published by the Department of Archeology, University of Pennsylvania 1911; str 21
² Ibid, str 23
³ Ibid str 25
⁴ Ibid str 27

© Copyright 2004, 2005, Joy of Satan Ministries; Library of Congress Number: 12-16457

---------------------------

{1} tu jest kwestia językowa. Angielskie ‘fly’ oznacza tak ‘latać’ jak i ‘mucha’.

{2} „Jest moim pragnieniem, aby wszyscy moi wyznawcy zjednoczyli się w więzi jedności, aby ci, którzy są bez nie zwyciężyli nad nimi.” Szatan. Al-Jilwah, Roz. IV. Niestety, pozerzy, żydowscy / chrześcijańscy szpiedzy oraz sami żydzi którzy wchodzili na e-grupy JoSa nadużywali tego fragmentu w celu zrobienia z siebie ofiar konstruktywnej krytyki. Schemat wyglądał tak: pozer mówi coś kontrowersyjnego (pro-żydowskiego), a gdy przyciśnięty do muru cytował Al-Jilwah jako zasłonę swych korupcyjnych działań (żydzi mają za sobą historię robienia z siebie ofiar na publiczkę, podczas gdy za plecami świata Ludzi działają w celu naszego zniewolenia; nawet największe kłamstwo ma krótkie nogi).  

{3} Biblia pojawiła się wraz z wtargnięciem na scenę (nie)świętej inkwizycji, i wtedy to chrześcijaństwo pokazało swoje prawdziwe oblicze – „miłującej pokój oraz życie religii”. A że próbuje się dzieciom wtłuc do głów ten żydowski horror jest kwestią oczywistą. Więcej o tym na ‘Demaskowaniu Chrześcijaństwa’.

Belzebub

Wpadłam na coś w pewnej książce o egipskich hieroglifach. Hieroglif oznaczający ‘powietrze’ i ‘wiatr’ jest bardzo podobny do jednego z pieczęci Belzebuba. Ewolucja w tym miejscu jest oczywistością. Chodzi mi o to, że Belzebub jest „Księciem Powietrza”. To, że wróg oczernił naszych Bogów i twierdzi, że Belzebub jest „Władcą Much” napawa mnie odrazą i obrzydzeniem. Wiele żydowskich grimuarów zawiera ilustracje ohydnych much przy Belzebubie, wraz z potwornymi obrazami dla naszych Bogów.

Zauważyłam też wielokrotnie podczas moich badań to, że informacji o różnych starożytnych ludach jak np. o Awwitach, których Bogiem był Adramelech jest niewiele albo nawet wcale ich nie ma. Wszystko, co o nich znalazłam pochodzi z judeo-chrześcijańskiej biblii, w której hebrajczycy brutalnie ich najechali i wymordowali (ludobójstwo) tak jak z wieloma innymi nacjami. Wszystko to oczywiście stanowi podprogowy przekaz żydowskiego zwycięstwa nad Ludźmi. Starożytne biblioteki które były burzone zawierały nie tylko wiedzę okultystyczną i duchową, ale także historyczną.

Powyższe jest rażącym dowodem umyślnego niszczenia historii i zamieniania jej kłamstwami.